Kyra Kendall

Δεν υπάρχει αμφιβολία για τη δύναμη της τέχνης — μέσω αμέτρητων μέσων, ένας καλλιτέχνης έχει μια μοναδική ικανότητα να επηρεάζει τη ζωή του κοινού του και τον κόσμο γύρω του. Μέσα από την τέχνη, μπορεί κανείς να δείξει πράγματα σε ανθρώπους που δεν έχουν γνωρίσει ποτέ και να διευρύνει τους ορίζοντες; αλλάξτε μυαλά και ανοίξτε καρδιές. Ελίζαμπεθ Μπράουν, πρώην διευθυντής του Μουσείου Αμερικανικής Τέχνης Smithsonian και της Γκαλερί Renwick στην Ουάσιγκτον D.C., είπε κάποτε ότι «η τέχνη δεν είναι πάντα για όμορφα πράγματα, έχει να κάνει με το ποιοι είμαστε, τι μας συνέβη, και πώς επηρεάζονται οι ζωές μας». Καλλιτέχνης ακουαρέλας, Kyra Kendall, είναι η αληθινή ενσάρκωση αυτού του συναισθήματος.

Φωτεινά χρώματα, διάσημα πρόσωπα, εξαίσια λεπτομέρεια και ένα φαινομενικά μεταδοτικό joie de vivre, γέμισε τους καμβάδες της και τις ψυχές όσων τους βλέπουν. Αλλά για τον καλλιτέχνη που επιθυμεί να δημιουργήσει ομορφιά και να κάνει τους ανθρώπους να αισθάνονται μια σπίθα χαράς - ο δρόμος προς την επιτυχία δεν ήταν πάντα τόσο όμορφος ή χαρούμενος. Η πορεία της θα περιλάμβανε μια διάγνωση καρκίνου ως νεαρή φοιτήτρια τέχνης και θα έπρεπε να βάλει τα όνειρά της σε αναμονή για να υποβληθεί σε θεραπεία, καθώς και πλοήγηση στη θλίψη, ντροπή και απογοήτευση που συνέπεσαν. Τελικά για την Κένταλ, οι προκλήσεις τροφοδότησαν ακόμη περισσότερο την παρόρμηση στην καρδιά της να ζωγραφίσει. Το στούντιο της θα γινόταν το ασφαλές καταφύγιό της.

Είναι ασφαλές στοίχημα ότι η Kendall δεν θα ξεμείνει από έμπνευση σύντομα, ούτε η ιστορία της ή το έργο της θα πάψουν να εμπνέουν. Από το στούντιο στο σπίτι της στο Τορόντο, Η Kyra Kendall άνοιξε ένα παράθυρο στην έμπνευσή της, δημιουργική διαδικασία, ελπίδες, και επιρροές. Μοιράστηκε επίσης πού μπορείτε να τη βρείτε όταν δεν ζωγραφίζει.

Πότε ξεκινήσατε να ζωγραφίζετε?

Η μητέρα μου ήταν γλύπτρια. Στο σπίτι μας λοιπόν υπήρχε πάντα ένα στούντιο. Θυμάμαι ότι μου επέτρεπαν να ζωγραφίζω ενώ η μητέρα μου δούλευε στο στούντιο. Αλλά δεν άρχισα να ζωγραφίζω με ακουαρέλα μέχρι που ήμουν 12 χρονών. Η μαμά μου με έγραψε σε ένα μάθημα ζωγραφικής σε ένα τοπικό κοινοτικό κέντρο.

Είχατε πάντα μια συγγένεια με την ακουαρέλα σε αντίθεση με άλλα μέσα;?

Οχι. Πραγματικά το βρήκα ένα πραγματικά απογοητευτικό μέσο για χρόνια. Είναι απογοητευτικό! Ωστόσο, αυτό που έχει η ακουαρέλα πάνω από οτιδήποτε άλλο, είναι ότι μπορείς να ταξιδέψεις με αυτό τόσο εύκολα. Οντως, that is how my Instagram project began — I was traveling through Spain, and I wanted to paint on my trip. I went to an art supply store in Barcelona, and that was that.

What inspires your work?

The desire to create beauty. To celebrate the positive. I just have an urge in my heart to paint. I am inspired by social media and movies. Especially old movies. I love to paint things that we can all relate to.

How long does it typically take for you to create a piece?

Oh dear. Sometimes it’s so fast — other times its hours. But because I often repaint the same subject many times, each time I am painting it, I am learning, and so it gets faster.

What do you like to do when you’re not painting?

I love to snowboard. Ο άντρας μου μού αγόρασε φανταχτερά γάντια για να μην πέσω και σπάσω τον καρπό μου, που αστειευόμενος αποκαλεί «ταμειακή μηχανή». Μου αρέσει επίσης να κάνω ποδήλατο το καλοκαίρι μέσω του Τορόντο. Στην πραγματικότητα, το αγαπημένο μου πράγμα είναι να κάνω ποδήλατο για να συναντήσω τους φίλους μου για ποτά. Μου αρέσει επίσης να ταξιδεύω και να ζωγραφίζω σε νέα μέρη. Αυτό είναι πολύ, πολύ εμπνευσμένο για μένα. Σχεδιάζω ένα ταξίδι ζωγραφικής στην Ιταλία αυτό το καλοκαίρι και το ανυπομονώ πολύ.

Θυμάστε το πρώτο κομμάτι που δημιουργήσατε ποτέ;?

Θυμάμαι ότι ήμουν στο Νηπιαγωγείο και ζωγράφιζα χαρούμενα στον πίνακα κιμωλίας. Θα έπαιρνα ένα κομμάτι κιμωλία σε κάθε χέρι και θα σχεδίαζα τα μισά της ίδιας εικόνας σε καθρέφτη ταυτόχρονα. Θυμάμαι ότι ήμουν ΤΟΣΟ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ όταν το έκανα αυτό.

Θυμάμαι επίσης ότι μπήκα στο στούντιο της μαμάς μου και βρήκα λίγο πηλό στο πάτωμα και απλώς έκανα ζώνες και σκάλισα ένα sneaker. Μόλις έφυγα και το ξέχασα. Μια βδομάδα μετά, η μαμά μου μού χάρισε το αθλητικό μου παπούτσια που μου είχε γυαλίσει και μου είχε βάλει στον κλίβανο της. Ήταν πραγματικά εντυπωσιασμένη με αυτό. δεν πίστευα ότι ήταν τίποτα, αλλά ένιωσα ένα δέος που εκείνη, ο γλύπτης, εντυπωσιάστηκε.

Θυμάσαι το πρώτο έργο που πούλησες ποτέ;?

Όταν αρρώστησα με καρκίνο, ασχολήθηκα πραγματικά με αυτές τις μικροσκοπικές ακουαρέλες με τριαντάφυλλα με νεράιδες μέσα τους. Ακόμα και το να τις σκέφτομαι σήμερα με κάνει να νιώθω λίγο λυπημένος. Η φίλη της μαμάς μου με έβαλε να της φτιάξω ένα μάτσο για το σπίτι της και αυτό ήταν το πρώτο έργο που πούλησα ποτέ. I remember being so happy that I had made money through painting. But I also felt so sad that my life felt so small like the watercolor fairies in the roses. Being sick is hard.

How would you describe yourself in three words?

Eccentric. Generous. Brave.

Who are your biggest influences (in the art world as well as outside of the art world)?

In art my biggest influences are, and in no particular order – Marlene Dumas. I remember seeing a collection of works of hers at the SF MOMA when I was about 23 and I felt crazy with adoration. The way she conveys emotion in her painting is so amazing. Janet Werner is a Canadian painter, and I am in love with her work. There is a painting of hers that hangs by the stairs in a bar I love. Μερικές φορές δικαιολογούμαι από τους φίλους μου και ανεβαίνω κρυφά τις σκάλες για να το κοιτάξω. Λατρεύω επίσης τον πίνακα του Richard Diebenkorn. Νομίζω αυτά 3 είναι οι μεγαλύτερες επιρροές της τέχνης μου. Επίσης ο Ματίς. Αλλά ποιος δεν εκπλήσσεται από τη χρήση του χρώματος?

Υπάρχει κάποιο μήνυμα ή κάτι που ελπίζετε να απεικονίσετε ή να εκφράσετε μέσα από τη δουλειά σας?

Ελπίζω ότι η δουλειά μου δείχνει την ομορφιά αυτού του κόσμου. Ελπίζω ότι με τη ζωγραφική μου όλη την ώρα μπορώ να εμπνεύσω άλλους να το δοκιμάσουν. Ελπίζω να κάνω τους ανθρώπους να νιώσουν μια σπίθα χαράς.