LUCA – «Ουαλία»

Λόγια του Oliver Monaghan

Από την πρώτη συγχορδία, το νιώθεις. Ακολουθεί ο πόνος στην καρδιά που γεμίζει το δωμάτιο στο E flat ως στοιχειωμένο φαλτσέτο. Ανασηκώνοντας τις τρίχες στο πίσω μέρος του λαιμού σας καθώς φτάνει κάτω στην ακουστική κοιλότητα και προσπαθεί να σταματήσει την καρδιά σας να χτυπά. Εν τω μεταξύ καταναλώνετε τον χώρο γύρω σας, η ψηλαφητότητα αυξάνεται με κάθε νότα που περνάει πριν διαπεράσει μια μοναδική φασματική φωνή. Παρασύρεται αιθέρια πάνω από ένα περίπλοκο ηχητικό τοπίο από ακουστική κιθάρα και πένθιμο ορείχαλκο, καθώς μια νοσταλγική αφήγηση ξεδιπλώνεται από μέσα της. Κάθε φράση τόσο συναρπαστική όσο και η τελευταία όσο το συναίσθημα ανεβαίνει και ξεσπά σε ένα ευφορικό κρεσέντο χορδών.

Αλλά όσο όμορφη και συγκινητική μπορεί να είναι η ορχηστρική συνοδεία, ένα πράγμα μένει, πάνω από όλα, πιο ισχυρό, more soul-stirring than anything else in this, quite frankly, stunning debut. LUCA’s vocals have that rare ability to effectively emote, an innate skill that is somewhat lacking in the work of his contemporaries, yet is found here in abundance. It’s the sort of vocal that could take even the most mundane piece of writing and make it feel raw and intensely personal (not that the latter applies in this instance, even the lyricism on ‘Wales’ manages to ignite an overwhelming sense of sentimentality within its listener). Transcending the conventions and constraints of masculinity to reveal a delicate sensitivity that is rarely exhibited by male musicians.

It’s fair to say that I’m no stranger to this burgeoning young artist’s music. Για πρώτη φορά έπεσα πάνω στο LUCA όταν έπεσα μεθυσμένος σε έναν χώρο στο Kings Cross του Λονδίνου πριν από σχεδόν δύο χρόνια. Μου άρπαξε την προσοχή από το τζιν τόνικ μου, καθώς τα μάτια μου καρφώθηκαν στον μουσικό, που με μια μικρή μπάντα, στάθηκε θανάσιμα ακίνητος. Δεν υπήρχαν θεατρικά, ένα στοιχείο του στυλ ερμηνείας του που έχει παραμείνει αναλλοίωτο σε κάθε συναυλία του που έχω παρακολουθήσει. Αντί, είναι η μουσική που μιλάει για εκείνον. Κάθε μοναδικός χώρος που παίζει, είτε είναι φεστιβάλ, μια εκκλησία ή το Νεντ (που είναι ΜΑΖΙΚΗ!) είναι γεμάτη από την ψυχική απήχηση κάθε σχολαστικά δημιουργημένου κομματιού και είναι πραγματικά κάτι που πρέπει να δει κανείς. Ανυπομονούμε να δούμε τι θα κάνει στη συνέχεια αυτός ο λαμπερός νέος καλλιτέχνης και με το ντεμπούτο του άλμπουμ που αναμένεται να κυκλοφορήσει στα μέσα του 2018, κάτι μου λέει ότι δεν θα χρειαστεί να περιμένουμε πολύ!