Μελίσα Μπαρέρα

Ξέρω ότι η πρώιμη καριέρα σου ήταν στο Μεξικό. Πώς ασχολήθηκες με την υποκριτική?

Η καριέρα μου ξεκίνησε σε μεξικάνικα σαπούνια και σε ριάλιτι, αλλά άρχισα να παίζω στο σχολείο. Το σχολείο που παρακολούθησα στο Μοντερέι είχε ένα πραγματικά υπέροχο δράμα και θεατρικό πρόγραμμα. Ξεκίνησα τα πρώτα μου χρόνια ως αθλητής παίζοντας μπάσκετ, και πάντα κοιτούσα τα παιδιά στη σκηνή και ήθελα να είμαι εκεί πάνω μαζί τους. Τελικά, Έπεισα ολόκληρη την ομάδα μπάσκετ μου να πάει μαζί μου στο Μάγος του Οζ ακρόαση στην όγδοη δημοτικού, και αυτό ήταν; ερωτεύτηκα. Ένιωσα μια αίσθηση ότι ανήκω στα παιδιά του θεάτρου. Αποφάσισα ότι αυτό ήθελα να κάνω για μια καριέρα και πήγα στο Tisch στο NYU. Μετά δύο χρόνια στο κολέγιο, Έκανα οντισιόν για ένα διαγωνιστικό σόου τραγουδιού στο Μεξικό, και μετά από αυτό, Άρχισα να δουλεύω στις τηλενουβέλες. Αυτό ήταν 2011, σχεδόν 15 πριν χρόνια τώρα.

Τα μεγάλα σου διαλείμματα ήταν στα μιούζικαλ Στα Ύψη και Κάρμεν, αλλά νιώθω ότι έχετε παίξει σε πολλές ταινίες τρόμου και σε εκπομπές θρίλερ τον τελευταίο καιρό. Θα λέγατε ότι αυτό είναι το αγαπημένο σας είδος για να δουλέψετε;, και γιατί?

Δεν θα έλεγα ότι έχω ένα αγαπημένο είδος, αλλά τα τελευταία χρόνια, τα καλύτερα σενάρια που έχω πάρει ήταν σε έργα τρόμου ή επιθέτων τρόμου. Τα μιούζικαλ είναι η πρώτη μου αγάπη, αν και, και πάντα έλεγα αν έπρεπε να επιλέξω μόνο ένα είδος για να δουλέψω για το υπόλοιπο της ζωής μου, θα ήταν μιούζικαλ ταινιών. Αλλά μου αρέσει η ποικιλία, και νομίζω ότι κάθε είδος χρησιμοποιεί διαφορετικούς μύες, και είναι σημαντικό να τα χρησιμοποιείτε; αλλιώς, θα ατροφήσουν. Αν παραμείνετε σε ένα είδος για πολύ καιρό, θα ξεχάσεις πώς να κάνεις τα υπόλοιπα. Νομίζω ότι η κωμωδία είναι ίσως η πιο δύσκολη στην τεχνική. Μεγάλωσα κυρίως παρακολουθώντας είτε μεγάλες ταινίες δράσης φαντασίας είτε rom-com, οπότε θα ήθελα πολύ να κάνω περισσότερα από αυτό. Δεν έχω κάνει ακόμα rom-com, άρα εκεί κλίνω προς το επόμενο.

Ποιοι είναι οι παραλληλισμοί μεταξύ τρόμου και μιούζικαλ για εσάς?

Θα το παραφράσω αυτό από την Caroline Lindy, ο διευθυντής του Το τέρας σου, γιατί το είπε όμορφα- ο τρόμος και τα μιούζικαλ μοιάζουν πραγματικά πολύ. Παρά όλα αυτά, επέτρεπαν πάντα δυνατά, ακατάστατος, ατελώς τολμηρές γυναίκες να βρίσκονται στο επίκεντρο. Είναι και οι δύο πολύ αυξημένοι, πολύ. Φρίκη, φυσικά, έχει το τελευταίο κορίτσι, η γυναίκα στο τέλος που είναι επιζών και ήρωας. Τα μιούζικαλ έχουν τόσους πολλούς ρόλους με εμβληματικούς πρωταγωνιστές γυναικών που επιτρέπεται να είναι σύνθετοι και ελαττωματικοί χαρακτήρες που περνούν από τεράστια ανάπτυξη. Αυτά είναι τα είδη που έχω δουλέψει περισσότερο, και νομίζω ότι είναι επειδή πάντα έλκομαι σε ταξίδια σύνθετων γυναικείων χαρακτήρων που είναι δυνατοί.

Έχετε θεωρηθεί ως βασίλισσα της κραυγής λόγω των ρόλων σας σε ταινίες τρόμου. Ποιος είναι ο ορισμός της Scream Queen για εσάς?

Είναι τιμή ακόμη και να θεωρηθείς σε αυτή τη λίστα, γιατί σε μένα, Το να είσαι "Scream Queen" απαιτεί μεγάλη επαγγελματική εμπειρία και ένα χαρτοφυλάκιο εμβληματικών ρόλων. Το "Scream Queen" είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται υπερβολικά στις μέρες μας - μεγάλωσα βλέποντας και θαυμάζοντας τους χαιρετισμένους "Scream Queens". Νομίζω ότι η Shelley Duvall είναι μέσα Η Λάμψη και η Isabelle Adjani μέσα Κατοχή είναι οι δύο κορυφαίοι μου. Ο ορισμός, σε μένα, είναι κάποιος που έχει μια εμβληματική καλτ κλασική ταινία που όλοι αναγνωρίζουν, ή μια εντυπωσιακή παράσταση με τρόμο.

Ποιοι άλλοι τύποι ρόλων περιλαμβάνονται στη λίστα με τους ρόλους των ονείρων σας?

πάντα αγαπούσα Ιντιάνα Τζόουνς και έψαξαν για μια εκδοχή αυτού με μια γυναίκα επικεφαλής. Θα ήθελα πολύ να κάνω ένα μεγάλο έπος δράσης ή περιπέτειας. Επιπλέον, οτιδήποτε ρομαντικό — Είμαι κορόιδο για ρομαντισμό, αυτό είναι που κολλάω σε κάθε ταινία που βλέπω ή σε σενάριο που διαβάζω. Ο ρομαντισμός είναι αυτό που με συνδέει με την ιστορία, δεν έχει σημασία αν είναι μια παράπλευρη πλοκή σε ταινία τρόμου ή δράσης. Έχω γράψει ο ίδιος ένα σενάριο που είναι ρομάντζο εποχής, γιατί πάντα ήθελα να είμαι σε μια τέτοια ιστορία. Επειδή είμαι Μεξικανός, Δεν με εξετάζουν συχνά για τέτοιου είδους ρόλους, οπότε πρέπει να φτιάξω τις δικές μου ευκαιρίες. Υπάρχουν πολλά που θέλω να κάνω ακόμα και νέους ρόλους που θέλω να εξερευνήσω χωρίς να κλείνω τον εαυτό μου ή να βρίσκομαι σε μια λωρίδα. Έχω μάθει να είμαι ανοιχτός σε όποιες ευκαιρίες παρουσιαστούν.

Τι είδους μεθόδους υποκριτικής είστε λάτρης, και ποιο είναι αυτό που συνηθίζετε να χρησιμοποιείτε περισσότερο για να μπείτε στη ζωή και τα συναισθήματα ενός χαρακτήρα που υποδύεστε?

Μερικές φορές διαβάζω ένα σενάριο όπου συνδέομαι τόσο βαθιά με τον χαρακτήρα που εστιάζω μόνο στις γραμμές που γράφτηκαν. Άλλες φορές, ο ρόλος απαιτεί περισσότερη έρευνα, μιλώντας στους ανθρώπους, και να δημιουργήσετε πίνακες διάθεσης ή playlist για να δημιουργήσετε τον κόσμο του χαρακτήρα. Δεν είμαι ιδιαίτερα οπαδός αυτού που οι άνθρωποι αποκαλούν μέθοδο ενεργοποίησης, που νομίζω ότι έχει γίνει ένα είδος μπερδεμένου όρου. Με τη σύγχρονη έννοια, είναι περιττό κατά τη γνώμη μου. Νομίζω αρχικά, Η μέθοδος υποκριτικής δεν σήμαινε να απορροφήσετε τον χαρακτήρα στη δική σας καθημερινή ζωή, αλλά μάλλον να αντλήσετε από τις δικές σας εμπειρίες και τη μνήμη σας για να μπείτε στον χαρακτήρα και να αποκτήσετε πρόσβαση σε αυθεντικά συναισθήματα. Στον καθένα το δικό του, Λέω, αρκεί να μην δημιουργείτε ενόχληση στα γυρίσματα ή να μην κάνετε τα πράγματα πιο δύσκολα. Προσωπικά πηγαίνω κατά περίπτωση, ανάλογα με το έργο, Δεν έχω μία τεχνική που χρησιμοποιώ συνεχώς.

Ποιοι είναι οι ηθοποιοί, κινηματογραφιστές, ή σκηνοθέτες που αναζητάτε περισσότερο για έμπνευση?

Αισθάνομαι μεγάλη έμπνευση από δημιουργούς ταινιών που παίζουν στις δικές τους ταινίες, που πάντα ήθελα να κάνω μόνος μου. Για παράδειγμα, Σάρα Πόλεϊ, Ξαβιέ Ντολάν, Κούπερ Ράιφ, πρόσφατα Eva Victor, που μόλις έγραψε, σκηνοθετημένος, και πρωταγωνίστησε στην ταινία της Συγνώμη, Μωρό φέτος. Μου αρέσει να βλέπω ανθρώπους να τα κάνουν όλα και να τα κάνουν καλά.

Εσείς κάνατε συνεκτελεστική παραγωγή Ίχνη Σπιτιού, βασισμένο στην παλαιστινιο-μεξικανή σκηνοθέτιδα Collette Ghunim. Πώς ήταν αυτή η διαδικασία για να γίνεις εκτελεστικός παραγωγός, βλέποντας μια ιστορία τόσο κοντά στον πολιτισμό σας, και τον απόηχο της κατάκτησης του βραβείου DOC NYC?

Είμαι τόσο περήφανος για Ίχνη Σπιτιού; είναι τόσο όμορφο, σπουδαίος, και επίκαιρο ντοκιμαντέρ. Η ομάδα με προσέγγισε για να γίνω εκτελεστικός παραγωγός αργά στη διαδικασία, οπότε δεν μπορώ να πάρω καμία πίστη. Είμαι ενθουσιασμένος που υποστηρίζω την κυκλοφορία του, ώστε να το τραβήξουμε όσο το δυνατόν περισσότερα μάτια. Ξέρω ότι ο σκηνοθέτης, Κολέτ [Γκουνίμ], εργαζόταν σε αυτό από τότε 2018, πράγμα που δείχνει πραγματικά πόσο καιρό η κατάσταση στην Παλαιστίνη ήταν τρομερή. Νιώθω συνδεδεμένος με αυτό επειδή είμαι Μεξικανός και λόγω της σύνδεσής μου με την Παλαιστίνη, αλλά και επειδή είναι τόσο όμορφο, ειδικός, οικείο φακό σε τραύμα μεταξύ γενεών.

Η ιστορία επικεντρώνεται σε μια μεξικανοπαλαιστινιακή οικογένεια που προσπαθεί να επουλώσει βαθιές πληγές που προκλήθηκαν από τους δύο γονείς που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους λόγω διαφορετικών μορφών βίας.. Ξέρω αυτή την Κολέτ, ο σκηνοθέτης και σταρ, σχεδιάζει να ξεκινήσει μια καμπάνια αντίκτυπου για να βγάλει την ταινία μπροστά σε όσο το δυνατόν περισσότερα μάτια και αυτιά, σε κολέγια και μέρη που θα ωφελούνταν από αυτού του είδους τη συζήτηση. Η σημερινή κατάσταση του κόσμου δημιουργεί καθημερινά νέους πρόσφυγες, και αυτοί οι άνθρωποι στη συνέχεια μεταδίδουν αυτό το τραύμα για γενιές εάν δεν θεραπευτούν σωστά (όταν αυτό είναι δυνατό). Είναι μια σημαντική συζήτηση που πρέπει να κάνουμε—να συνειδητοποιήσουμε τις κυματιστικές επιπτώσεις που θα έχει αυτό το είδος τραύματος στις επόμενες γενιές. Αυτή η ταινία είναι για τη θεραπεία και την εύρεση του κλεισίματος, που είναι ένα τόσο σημαντικό εργαλείο για ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που προσπαθούν να κάνουν το ίδιο. Είμαι πολύ περήφανος και τιμή μου που είμαι μέρος του Ίχνη Σπιτιού ομάδα.

Ποιος είναι ένας σημαντικός στόχος υποκριτικής που θέλετε να επιτύχετε τη νέα χρονιά?

Στόχος μου είναι πάντα να δουλεύω σε έργα που με ενθουσιάζουν και με προκαλούν να συνεχίσω να μεγαλώνω. Έχω έναν σημαντικό στόχο πίσω από την κάμερα, που γυρίζει την ταινία μου. Ας ελπίσουμε, στην πορεία, Θα συνεργαστώ με ομοϊδεάτες, ομοϊδεάτες καλλιτέχνες που ενδιαφέρονται να διηγούνται ιστορίες με σκοπό που μπορούν να θεραπεύσουν τους ανθρώπους μια καρδιά τη φορά. Ξέρω ότι η τέχνη έχει τη δυνατότητα να πυροδοτήσει νόημα, θετική αλλαγή.

Ποια είναι μερικά νέα έργα (για το οποίο επιτρέπεται να μιλήσετε) που μπορούν να ετοιμαστούν οι οπαδοί?

Το πιο πρόσφατο έργο μου είναι Το τεστ της Κοπεγχάγης, κάνει πρεμιέρα στο Peacock! Η παράσταση είναι μια ανατροπή στο είδος των κατασκόπων, και ως μακροχρόνιος θαυμαστής του είδους, Το βρίσκω τόσο φρέσκο. Είναι ιντριγκαδόρικο, σασπένς, και απροσδόκητο, έτσι σε αυτό το πνεύμα, Δεν θέλω να αποκαλύψω πολλά, αλλά μπορώ να πω ότι είμαι τόσο περήφανος που είμαι μέρος του και δουλεύω με τον Simu Liu και το υπόλοιπο καστ.