قلب من

اگر جدول زمانی نامحتمل به نظر می رسد, آگوام اولین کسی است که در برابر افسانه کشف ناگهانی مقاومت کرد. "من به سرنوشت اعتقاد دارم," او می گوید, "اما من همچنین معتقدم که مردم نظر خود را در مورد آنچه برای آنها در نظر گرفته شده است، می گویند. مردم همیشه می گویند, اگر قرار باشد, قرار است باشد,اما من فکر می کنم ما آژانس خودمان را داریم. من با طرز فکر درست فکر می کنم, امروز می توانستم هنرمند باشم, دکتر فردا, فضانورد روز بعد. با وضوح و تمرکز و نیت کافی, من فکر می کنم هر چیزی ممکن است."

این باور به عاملیت در خود اثر نمایان می شود - نقاشی هایی که با الاستیک پر شده اند, فیگورهای متحرک که به نظر می رسد جایی بین کارتون معلق هستند, روح, و حافظه. تصویرسازی او مانند رویای تب سیاهی است: اندام های کشیده, عبارات لاستیکی, جهان‌هایی که با رنگ‌ها و تاریخ‌های رمزگذاری‌شده می‌لرزند. "من به فانتزی و سوررئالیسم و ​​تخیل گرایش دارم," او توضیح می دهد. "تخیل در خدمت اهداف مختلفی است. در عمل مقاومت هدفی را دنبال می کند. این هدفی را در جهت تسکین خود و فقط احساس بهتر انجام می دهد. اگر دنیا دیوانه می شود و دنیای فیزیکی شما در حال فروپاشی است یا نه آن چیزی که شما می خواهید, بهترین چیز بعدی تصور دنیای خارج از آن است."

برای من, آن دنیای خیالی عمیقاً با فیگور سیاه و تبار بصری پرتنش آن گره خورده است. او به انیمیشن های آمریکایی اوایل قرن بیستم می پردازد, کاریکاتورهای دوران جیم کرو, نژادپرستانه و گروتسک, و آنها را با کارتون های معاصر و نرم تر برخورد می کند, اشکال غریبه. "در دهه 1920, 30س, و دهه 40 به بعد, سیاه پوستان به شیوه خاصی به تصویر کشیده می شدند, بیشتر با کلیشه ها بازی می کنند," او می گوید. "بنابراین من برخی از عناصر بصری را از آن می گیرم, و همچنین آنها را با عناصر بصری از کارتون های مدرن و تصاویر کمتر توهین آمیز از چهره های سیاه مخلوط کنید. من خیلی, بسیار, بسیار نگران پر کردن شکاف بین چیزی که گویا و احمقانه و سرگرم کننده است, و یه چیز جدی, هنر بالا"

چهره های او واقع گرایی نیستند. هدف آنها احساس است. "لازم نیست بیش از حد واقع بینانه باشد. همیشه لازم نیست مشاهده ای باشد," او اصرار دارد. "همیشه احساس می‌کردم دارم به صورت انتزاعی نقاشی می‌کنم که چه احساسی در زندگی سیاه دارم, به جای آنچه زندگی سیاه به نظر می رسد."

این تمایز مهم است. در جهان آگوام, شکل سیاه مجاز است الاستیک باشد, عجیب و غریب, وجد, مالیخولیایی, و از بار خوانایی رها شد. نقاشی ها نه تنها به عنوان تصویر بلکه به عنوان حروف عمل می کنند. او مجله می نویسد, روی خاطرات خاص مدیتیشن می کند, و از آن متون به عنوان اعلان برای هر قطعه استفاده می کند. به طور فزاینده, خود کلمات به سطح می رسند: پاکت های مهر شده, خطوط دست نوشته, تکه هایی از مکاتبات. "این پرتره ها مانند نامه هایی هستند به خودم و سپس نامه هایی برای هر کسی که آن را می خواند," او می گوید. "مثل خاطره است, انیمیشن, تخیل وارد این دیگ ذوب بزرگ می شود."

همچنین شجاعت آرام‌تری در نحوه مدیریت ریسک وجود دارد. آگوام به شدت از مرز بین بازپس گیری کاریکاتور و بازتولید آسیب آگاه است. "این یک خط باریک بین آثار هنری توهین آمیز و نه توهین آمیز است," او تصدیق می کند. "فکر می کنم با تلاش و شکست تعادل را پیدا می کنید. من از بیشتر آثار هنری که می سازم راضی نیستم, اما به هر حال من هنوز آن را خاموش کردم. زیرا گاهی اوقات احساس من به احساس دیگران نسبت به آن بی ربط است."

ادامه مطلب را در صادر کردن 33