هنر
Naomi Okubo
Words by Addison Anthony
Her artworks appear like carefully cut-out collages, with drastically differently stylized elements scattered atop one another across the canvas. In reality, the paintings are fully hand-painted by the artist but have their roots in mixed media. Naomi Okubo works through her artistic process by gathering images she likes from different media sources, like fashion magazines and interior design books, scanning them into Photoshop, and tracing their outline from a projection. She then hand-paints the overlapping elements. This mixture of techniques gives her work an especially two-toned appeal.
Okubo’s work has several threads of continuity that hold true throughout her repertoire. She is fond of adding as many overlapping patterns as possible, اغلب از طریق به تصویر کشیدن فرش های دقیق, تصاویر پس زمینه, و منسوجات, که در خدمت ایجاد یک فضای کالیدوسکوپیک هستند. او از الگوهای گلدار فراوانی برای ایجاد حس آشکار زنانگی استفاده می کند. چهره های نقاشی او همیشه چهره خود را پنهان می کنند, یا با یک مجله یا شیء دیگر یا به سادگی با رو به رو شدن از بیننده. این چهره های خجالتی و پنهان, با موهای سیاهشان, از خود هنرمند الگوبرداری شده اند و در خدمت بررسی احساسات خود هنرمند در مورد ظاهر شخصی هستند.
وقتی مردم هویت خود را توسعه می دهند, از ظاهر خود استفاده می کنند, و از تصاویر رسانه های مختلف استفاده می کنند. آنها معمولاً تصاویر ایده آلیستی هستند. . . اگر صورت ها را نقاشی کنم, مردم می توانند تشخیص دهند که خوشحال هستند یا گریه می کنند - اما اگر من چهره ها را نقاشی نکنم, then people can think about the painting more,” says Okubo.
Okubo connects many of her ideas about social representations to Japanese culture specifically. In Japan, as in other less-individualistic societies, getting along smoothly with someone else is more important than showing off yourself, according to Okubo. These societal expectations create a culture of conformity and make it difficult for people who do not fall into the right categories. Okubo links these societal conditions to her experiences with bullying as a child, which were the first moments when she began to think about appearance’s effects on the treatment of the individual.
“In Tokyo… and in other developed nations, رسانه های جمعی نه تنها تصاویری از ظواهر فیزیکی ایجاد شده، بلکه تصاویری از سبک زندگی و روش های گذراندن وقت را نیز در اختیار ما قرار می دهند که اتفاقاً سازه های مصنوعی هستند.. ما این تصاویر را تحسین می کنیم و آنها را می پذیریم، اما بیش از حد در معرض دید قرار می گیریم و این تصاویر را کمی بیش از حد مصرف می کنیم. ما در مورد اینکه چه چیزی واقعی است و چه چیزی ساختگی است سردرگم می شویم. نتیجه این است که ما به آنها معتاد می شویم.»
نائومی اوکوبو اصالتا اهل توکیو است، جایی که از دانشگاه هنر موشینو فارغ التحصیل شده است اما در حال حاضر, او در بروکلین زندگی می کند و بر روی بورسیه یک هنرمند اعطا شده توسط آژانس امور فرهنگی ژاپن کار می کند.
